كجاست اهل دلي؟

           

 

كــه داد بار چنين غُـصّه اي به همدم خويش؟

 

كــجاست اهل دلي تــــا بنالم از غمِ خويش؟

 

 

بـــــه وقت سرخوشي از سوزِ نـــــامراديها

 

زبان بــــــه كام بگيرم زدرد و ماتـم خويش

 

 

كجاست مطربِ افسونگري كــــــه نغمة داد؟

 

بــــــه چنگ مي زندش زير ؛ نالة بمِ خويش

 

 

به اشك منــــزلِ دل شويم و بنالــــــم زار

 

كه خاكِ كون و مكان گِل نمايم از نمِ خويش

 

 

قمر بـــــه جلوه گري حُسن خود تمام گرفت

 

بـــه حكمِ قرعه، مرا سايه كرد؛ همدم خويش

 

 

بـــــــدان اميد كه اين رازهاي مردمِ چشم

 

عيان شود به جهان در زمان و موسمِ خويش

 

 

بــــه آن سفيرِ سفركـرده گو  گناه بس است

 

چو بارِ جـُـرم تو افزون شده ز مـُجرمِ خويش

 

 

حديث وصل ،  كــــــــــدام آشنا ز راه آورد

 

كه طعنه مي زند اكنون صبا به مَحمِلِ خويش

 

 

شميمِ زُلف تـــــو را بـــــاد مي دهد بر باد

 

اگر بـــــــه كام رسد آدمي، بـه عالم خويش

 

 

كنون كـــــه مَستَم و بر كارم اعتباري نيست

 

بــه اختيار، عَنان داده ام بـــــه مَحرمِ خويش

 

 

چـــــــــــراغِ روي تـو را شمع تابناك كند

 

به شرطِ آن كــــه بِجوئي نشانِ خاتمِ خويش

 

 

زمـــــــــــانه مي رود  و آهِ سينه سرد شود

 

جهان دوباره دَهد سَر بـــه حكمِ ناظمِ خويش            

 

                                                                        

وصف شب

         

امشب خلاف عادت مألوف حـاضريم

 

خود را به دست باده و پيمانه داده ايم

 

 

تا پــرده دار طالع هستي رقـــم زند

 

امشب اسيرِ سوزِ دل و جـام باده ايم

 

 

هر تيرگي به نور شود ختم و بوالعجب

 

ما از نفوذِ عشق در اين خـانه غافليم

 

 

مطرب بزن به ساز و نـگه دار پرده را

 

شايد عيان شود به كجا رو نهاده ايم؟

 

 

شب را سكوت همـدم و همراز مي شود

 

ما در سكوت شب، پي تشويش و ناله ايم

 

 

بس رازهاست جيب افق را كه چرخ پير

 

پنهان كند چنـان كــه از آغاز شاهديم

 

 

شب را بـــه پاسِ خلوتِ مـردانِ پارسا

 

تصويري از سكوت و رضا جلوه داده ايم

 

 

آخـــــــر شعاعِ مهر برون آيد از نقاب

 

ناظم خوشست زانكه بر اين كار ناظريم                                                               

                                                 

                                                                         

رباعی

 

ای شمع دلارام به شکــــرانه بســوز

 

دل سوخت تو هم در غم جانانه بسوز

 

 

تا درد فـــــراق یار مـــــی نتوان  گفت

 

در آتش عشق هــــمچو پروانه بسـوز

رباعی

 

تا عمر چو آب چشمه ساران بگذشت

 

ایام خوشی به یاد یاران بگذشت

 

 

افسوس زمان رفته از دفتر عمر

 

آن سان بشد و دریغ این سان بگذشت

 

حجابِ جان

                     

 

حجابِ جان جدا گشت از تنِ اندوهبار من

 

که  مهمانِ خراباتست  جسمِ  خاکسارِ  من

 

 

چنان يادم بشد از دل که با صد حُسن بازاري

 

به  کوي  مي‌فروشان  هم  نبيني رهگذار  من

 

 

به  گِرد  زورقِ هستي  کجا يابي نشان از ما

 

به‌جز نامي که نقش افتاده بر سنگِ مزار من

 

 

چوگل دوران کوتاهي به عالم جلوه‌ها دادم

 

خزانِ  عمر  پنهان  کرد  عطرِ  نوبهار  من

 

 

تورا گرخاطرما هم نشاني داشت اکنون شد

 

که  باد مهرگان  برد  از سر کويت غبار من

 

 

به  مهدِ ناز با عشرت  خمارِ خفته کي داند

 

فروغِ  ديده  و  بيداري  شبهاي    تار  من

 

 

که دردِ  عشق  افزونست  بر انديشة عاشق

 

نه هر پروانه‌اي جويد گُلي در شوره‌زار من

 

 

کنون در بزم شادي‌تان همين يک جمله آوردم

 

شما  را مژده مي‌گويم  که سرشد  روزگار من

 

 

من اين همّت به جان دادم  که  زير  گنبد مينا

 

کمالِ    ديگري   يابد   سخن  از   اعتبار من

 

 

به صبر امّيد حاصل شد ولي ناظم به حکم دل

 

بهايي  بيش   از  اين  دارد سرشگِ  انتظار من

 

 

رباعی

 

تا صحبت عیش و نوش و ساز است هنوز

 

فردای جهان به اهل راز است هنوز

 

 

می نوش که بعد روزگاران شباب

 

جائی است که باب توبه باز است هنوز

 

طعنة بهار

                  

                           

ساقي به حكم بـاده به مستان عِتاب كن

 

وانگه بساطِ زُهـــــدفروشان خراب كن

 

 

نقشِ بهــــارطعنه بــــه پائيز مي زنـد

 

مخمـورِ خـــام را به سئوالي جواب كن

 

 

چـون آفتـاب، مردم چشـمت فـريب داد

 

قــصدِ شكستنِ صدفِ اين حبــاب كن

 

 

آمـــــد غبار غــم دلــم آواز مي دهد

 

جــــامِ جهان نمايِ مــرا دُرد ناب كن

 

 

اكنون كه بادِ فتنه سخن مي برد زِ خاك

 

آتش گـــواه گير و شكايت بـه آب كن

 

 

ميـخانه را مقامِ منافق نـَـه در خور است

 

مستي به راستي است، قدح پرشراب كن

 

 

مطرب كنون كه راز برون رفت از حِجاب

 

عــزم سـُـرود و بــاده و آهنگِ ناب كن

 

 

ناظم غــروبِ باده، فلك مي دهد بــه باد

 

وقتي دگـــر نمانده، تو قـدري شتاب كن

 

                                                                       

                                          

                                                                                    تهران  ــ  تيرماه  1388